Diamenty

Diamenty swoją nazwę zawdzięcza greckiemu słowu adamas (niepokonany, niezwyciężony). Faktycznie nie ma nic twardszego i trwalszego od diamentu.

Źródła podają, że pierwsze znaleziska miały miejsce w żwirach i piaskach rzeki Golconda w Indiach i do XVIII wieku to właśnie z Indii oraz z Borneo pochodziły wszystkie diamenty. Najstarszy znaleziony diament powstał ok. 4 miliardy lat temu i stanowi najstarszy zidentyfikowany fragment skorupy Ziemi. Od zawsze przypisywano im nadzwyczajne moce. Hinduska legenda głosi, że diament powstaje z żywiołów- wody, ziemi, powietrza oraz nieba i energii.

Pomiędzy I a III wiekiem n.e. odnotowano znaleziska pierwszych nieoszlifowanych diamentów w Rzymie. W Egipcie wierzono, że noszenie ich na czterech palcach lewej dłoni gwarantuje szczęście w miłości oraz wieczność, zaś w antycznej Grecji uważano je za łzy Bogów. W średniowieczu były talizmanami królów, a szczęśliwi zdobywcy tych kamieni wysadzali nimi swoje tarcze, zbroje i rękojeści mieczy wierząc w ich nadzwyczajną moc.

Jako pierwsza Europejkę, która nosiła diamentową biżuterię uważa się Agnes Sorel, która w VIII w. (Francja) otrzymała złoty naszyjnik z ręcznie oszlifowanymi diamentami w ramach podziękowania. Wtedy także nadawano specjalne znaczenie pierścieniom z diamentami.

Pierwszym centrum handlu diamentami była Wenecja, z której trafiały one do stolic ówczesnej Europy, a stamtąd do Brugii, która zyskała miano centrum obróbki kamieni. To właśnie tam Lodewijck van Berken wynalazł metodę szlifowania diamentów. Podróże Vasco da Gama`y przeniosły centrum handlu do Lizbony, a od końca XIV wieku niepodważalnie jest nim Antwerpia.
Kamienie te rozpowszechniły się w Europie w XII wieku, ale zachwycono się nimi dopiero w XVI wieku, gdyż wcześniej wyparte zostały przez kryształy, rubiny i szmaragdy. Znany był już szlif fasetkowy, pojawił się też tablicowy szybko zastąpiony rozetowym. Czasy panowania Elżbiety I to tzw. „piszące pierścienie”, złote obrączki z ośmiościennym diamentem odwróconym wierzchołkiem do góry, którym wydrapywano teksty np. na szybach. Podróże J.B. Tavarniea od do znalezienia ich w Brazylii w 1728r. W XIX w. diamenty znaleziono na Uralu, potem w Afryce, w 1853 r.

Struktura

Diament jest czystym węglem, którego atomy są ciasno upakowane, nadając mu zwięzłą, niezwykle wytrzymałą strukturę. Z uwagi na niezwykłą twardość znajduje się on na samym szczycie skali Mohsa. Diament można rozłupywać, ale tylko wzdłuż określonych płaszczyzn łupliwości. Inteligentne ich wykorzystanie pozwala nadawać surowym diamentom możliwie najlepszy kształt i wagę. Naukowcom udało się uzyskać szeroką wiedzę na temat diamentu, do dzisiaj jednak nie wiadomo jak naprawdę narodził się ten niezwykły kamień.
Diament ma regularny układ krystalograficzny, doskonała łupliwość, muszlowy przełam i biała rysę. Połysk określa się jako diamentowy do tłustego. Jego twardość wynosi 10, gęstość 3,51.
Diament po oszlifowaniu zwraca uwagę grą światła zwaną ogniem, spowodowaną rozszczepieniem światła na barwy spektralne (pryzmat). 17% światła odbija się od jego powierzchni, a 80% od wewnętrznej strony fasetek. Część światła odbitego wydostaje się przez czoło, część przez koronę. Ważne są tu proporcje i kształt kamienia. Kryształy diamentu mają osiem lub sześć, często zakrzywionych ścian. W jubilerstwie wykorzystywane są bezbarwne diamenty.